De novo en marcha

Cómo relucen

Las amapolas

De Andalucía

trabajadora

Verde, blanca y verde.

Amo mi tierra

Lucho por ella

Mi esperanza

Es su bandera

Verde, blanca y verde

Verde, blanca y verde.

Xa van 7 meses sen que ninguén do Ceip Ponte dos Brozos saía polo mundo. Xa facía falta volver a saír, volver a recoller experiencias doutros compañeiros e compañeiras, volver a abrir a mente as novidades das cousas que se están a facer fora e máis aló do "telón de grelos".
Desta vez iremos 6 dous de Ed. Infantil, 2 de L.Inglesa, 1 do 3º ciclo de primaria e mías eu. Iremos visitar dous colexios que me teñen impresionado. O 1º é o de San Walabonso en Niebla (Huelva), o 1º que me sorprendeu deste colexio foi o coñecer que unha entrada da Wikipedia a voz Niebla, estaba realizada e mantida polo centro. A Fátima encantoulle a "Verdadeira historia de Caperucita". Sobre todo queremos descubrir e que nos transmitan o entusiasmo polo que fan e como se organizan para ser capaces de crear e de compartir con todos nós tantas actividades e tan boas.
A 2ª visita, xa que saimos tentaremos aproveitar ao máximo o esforzo persoal que significa esta saída, visitaremos o Ceip "Menéndez y Pelayo" de Valverde del Camino (¿quen dunha certa idade non tivo unhas botas feitas en Valverde del Camino?). Deste colexio esperamos aprender como manter unha web tan clara e tan actualizada e a organización de tantos proxectos como manteñen, en especial o de Pin_Plastic.
Se non pasa nada os días 9 e 10 de maio estaremos por terras de Huelva. Xa vos iremos contando das nosas experiencias e descubrimentos

Venres 29. Continúa o Congreso

Esta noite si

Marga

Volvimos a repetir o horario do día anterior. Ese que empeza co despertador ás 7 e media da mañá.
Xa só queda Margarita nerviosa. Mentres que almorzmos descubrimos que aínda non vimos nada de Murcia a non ser o hotel, o centro de congresos e o camiño entre os dous. Quedamos en cada un buscará o momento que considere máis oportuno para sair a dar unha volta por Murcia.
Ao chegar á sede do congreso dividimonos para asistir cada un ao acto que preferise. Eu escollín fun a un Panel de Expertos sobre "A sociedade da información en iberoamérica". José Luis Pardos recordounos a historia de Internet en España. O mesmo fixeron persoas de Arxentina, Colombia, Venezuela e Chile. Verdadeiramente non estaba a ser excesivamente interesante e decidín que era o momento de dedicar un par de horas a coñecer un pouco de Murcia.

Fun andando polas ribeiras do Segura. Estaba cheo de carteis lembrando o problema do auga. Están verdadeiramente preocupados por este problema. Tenta aforrar o máximo posible. É curioso comprobar como aproveitan ata a auga que libera a condensación do aire acondicionado. A Catedral é grandiosa. Conta cunha capela gótica moi bonita e un coro espectacular. Despois dunha hora de paseo volvín ao congreso. Atopeime con Israel que estaba noutro panel de expertos sobre o "Papel de las Fundaciones en la sociedad del conocimiento". Gustoulle o que explicou Rocio Miranda de Larra sobre las aportaciones de la Fundación France Telecom en la sociedad de la información y las personas con discapacidad. Pareceulle que era un proxecto que podia gardar similitudes co da Fundación Amancio Ortega.
Cando acabou esta mesa de expertos fomos comer a un bar que estaba enfrente do centro de congresos. Comimos peor que o día anterior. O problema da hostelería empeza a ser preocupante. Non é que falte profesionalidade, é que non hai ningunha. Así e a todo o gazpacho estaba rico.
Os nervios aumentaban. Marga non sabía que facer. As 4 menos cuarto conseguimos entrar pola porta lateral., Hoxe os moderadores da mesa estaban xa no seu sitio. Eran Juan e Antonio. os dous galegos. O día anterior xa nos reuníramos con eles e co resto dos galegos presentes no congreso e cos que o estaban a realizar dun xeito virtual para crear unha lista de distribución de correo-e.

Marga era a 2ª. antes ían a falar uns colombianos da universidade de Antioquia (Medellín) que presentaban un entorno informático para estimular as habilidades dos adolescentes xordos.

O de Marga tíñámolo todo comprobado e requetecomprobado. Nada podía fallar. E nada fallou. Marga estivo moi nerviosa, pero comunicativa. Fixo que todos sentísemos unha pouca de envexa por non ter realizado o Dialogo de castigados. Que algunha diapositiva pasase demasiado rápido, non importaba. O sonido saiu ben. As actividades de clic cando correspondia. Todo Ben. Ao rematar e despois de moitos aplausos, Marga pudo relaxarse e pasar a disfrutar do congreso.

Despois de Marga falou Mª Isabel Laguna do CP Emilio Varela de Alacante que deunos algunhas ideas moi interesantes para traballar con Power Point en Educación Infantil a diversidade. Presntounos como facer contos, traballar o protagonista da semana e outras actividades .

A continuación José Blas do CADI de Murcia presentou actividades, programas e materiais para traballar o castelán como 2ª lingua. Descubriunos un programa da Generalitat de Valencia que se chama "Vine-Ven" que pode ser moi útil para utilizar co alumnado de minorias étnicas.

Os seguintes tiñan que ser uns de Caravaca que non puideron asistir.

Cando rematamos volvimos cara o hotel para descansar e prepararnos para a cea

Xoves 28 de setembro pola tarde. 1ª actuación

"Temos que educar para soportar
a incertidume dunha sociedade en crisis"
(prof. Antonio Rodríguez de las Heras)

ou "Se algo pode ir mal irá mal"

Pero a nós despois de moitas incertidumes todo foi ben.
Eran as 3 e media da tarde cando deixamos ao resto da expedición para achegarnos ao centro de congresos para preparar a nosa intervención. As moderadoras da mesa que nos correspondía convocárannos ás 4 menos cuarto para preparar todo. A esa hora aínda estaba pechada a entrada principal. Un garda de seguridade indicounos unha entrada lateral. Chegamos a nosa sala e alí non había ninguén. Para a nosa comunicación traiamos un Plan A, outrso B, outro C e un oculto D. Acendemos o ordenador que había na mesa, pero non funcionaba. Se conectabamos ao cañón o noso ordenador o que non funcionaba era o cañón. Estabamos todos os que iamos expor nesa mesa por un estilo. Cando chegaron as moderadoras da mesa, tampouco eran capaces de solucionar os problemas. Tiveron que ir buscar a un técnico que finalmente foi capaz de solucionar os problemas. ¿Todos? Case todos.
A 1ª comunicación, con media hora de retraso e cos que iamos presentar comunicacións a cada momento máis histerícos foi a de Antonia Cascales Martínez. (É moi curioso como afectan os nervios as persoas. Algunhas quedan caladas e outras so falan. Carmen era destas últimas non era capaz de estar calada. Falaba, falaba, falaba. Como Marica en Morelia). A comunicación de Antonia Cascales trataba sobre a "Inclusión educativa y digital: una propuesta de trabajo dentro del aula". Non lle funcionaron os enlaces. Coas presas da preparación os enlaces non os copiara e o que quería presentar non lle funcionou.
A 2ª comunicación era de Ana Irene Alves de Oliveira. A súa comunicación levaba por título: "Utilizaçao de softwares como recurso de estimulaçao dos pre-requisitos para leitura e escrita en crianças especiais". Máis problemas. O primeiro o do idioma. Nos mal que ben iamos entendendo o que falaba en brasileiro. O resto do público non se enteraba de nada. Non concibo que houbese traductoras de signos e que non houbese un servizo de tradución portugués/castelán. A profesora da universidade de Pará non lle funcionaron os videos. Aínda que trouxera o seu ordenador para evitar problemas, non contara coa compatibilidade co proxector.
A continuación tocabanos a nós. ¿Que como estaba la plaza?. ¡Abarrotá!. Empecei eu. Prometéralle a Carmen que me enrollaría o que ela quixese. Fíxeno un pouco de máis. Ela seguiu e bordou a presentación, aínda que o dedo co rato ialle máis rápido que a lingua (o cal é bastante difícil). Desta vez non tivemos que esperar polo mexicano que nos trouxese o rato. Marga que é moi previsora trouxera un. Non chegou o tempo para presentar a actividade. Falamos de máis ou é que 20 minutos non chegan para nada. Aplausos e máis aplausos. !Xa estaba!
A continuación Ricardo Rosas de Chile presentou Cantaletras 2.o un sistema de apoio para a lectura das persoas cegas.
Despois Elena Mª Díaz Pareja e Juana Ortega-Tudela da universidade de Jaen presentaron E-reading en el marco de la atención a la diversidad.
Despois de que acabaron volvimos a subir todos para as pregunta. Ningunha. Xenial. Xa acabaramos.
Despois dun descanso cada un asistiu ao taller que quixo. Eu asistin a un taller titulado: "Diseño para ti- D4d" da Fundación Once. Enrique Varela e Carlos Egea fixeron un taller moi ameno onde falaron de accesibilidade. Demostraron que a case todos nos falta algunha capacidade. Mandaron poñer de pé a todos e foron mandando sentar aos que tiñamos gafas, aos operados, ...Ao final quedou só unha rapaza de pé.
Falaron da barra de ferramentas ais para mirar a accesibilidade das páxinas. E, atento Simón, considerou a Web 2.0 como un invento macabro. Fáltalle usabilidade e accesibilidade.
Eran as 8 e media. Hora de ir a darnos unha ducha para sair a cear. Chovía. A mares. Nos non tiñamos paraugas. Perdón. Marga, si. Muller previsora

A mañá do xoves

A mi no me gusta la gente

que no come todo

(Camarero murciano)

Sete e media da mañá soa o despertador tanto do móbil como o da habitación. 8 a.m. quedamos para almorzar. 9 da mañá saímos para o centro de congresos Victor Villegas. 15 minutos ¡a pé! e xa estabamos recollendo a documentación do congreso. Cada día que pasa dan máis información: turística, de editoriais, de restaurantes... Atopamos o 1º coñecido, Juan que é o que vai moderar a mesa onde vai expor a súa comunicación Margarita. 2ª sorpresa por "dificultades técnicas" non hai CD coas ponencias e comunicacións, senón un libro de actas de verdade e que pesa cantidade. Xa sabedes que quen o queira consultar terémolo a disposición de quen quera.
Ás 9 e media da mañá xa estabamos sentados no auditorio para esperar que as autoridades políticas da Rexión de Murcia inaugurasen o congreso. Bastante rápido. Fotos. Cámaras de tv. E xa podemos pasar a outra cousa ou ao que en verdade nos trouxo tan lonxe da casa.
A conferencia inaugural vaina dar Antonio Rodríguez de las Heras profesor da Universidade Carlos III de Madrid. É o 2º congreso ao que vou que é inaugurado por este profesor. Non me extraña. Deixoume igual de encantado que a 1ª vez. Áxil, ameno e reflexivo. Fala da sociedade do coñecemento.
Espuxo como se ten que producir a migración desde a sociedade industrial á sociedade da comunicación pasando polo estadio no que nos atopamos da sociedade da información.
Explicou que temos que facer a "metabolización da información". O coñecemento elimina as árbores que non nos deixan ver o bosque. O exceso de información non deixa ver o bosque do coñecemento.
Existen 3 cauces para derramar o coñecemento á sociedade.:

• Tecnoloxía. Chega á sociedade en forma de avances tímidos
• Cultura: en forma de productos culturais
• Educación

"Temos que preparar para soportar a incertidume dunha sociedade en crise"
A sociedade dixital á que tendemos permite:

• A ubicuidade.
• A deslocalización
• Simultaneidade.

A sociedade do coñecemento leva a liberdade nas sociedades pequenas. .
Para chegar á sociedade do coñecemento hai que armonizar a igualdade coa diferencia e coa liberdade.
Da gusto asistir a este tipo de congresos para escoitar a xente que fai filosofía. Que reflexiona sobre o mundo no que vivimos e que explica o que pasa e cara onde imos. O profesor Antonio Rodríguez de las Heras ten un libro dixital no que, á parte dos seu valor literario utiliza as técnicas hipertextuais.
Cando acabou esta conferencia inaugural houbo unha representación teatral "Mary Poppins" realizado polo alumnado dun centro de educación especial
A continuación houbo un panel de expertos sobre As tecnoloxías na escola inclusiva. O máis interesante foi a presentación de Francisco Jesús García Ponce coordinador do "Proyecto Aprender" do Cnice no que participara a nosa Carmen Fernández como colaboradora. Contounos que chegara a odiar a Gusi. Se queredes máis información sobre o proxecto, xa sabedes dirixirvos as fontes e preguntarlle a Carmen Fernández. Mentres que estabamos a escoitar a este ponente, ocurriuseme mirar cal era a sala onde iamos a falar pola tarde. Sorpresa era na mesma sala onde se estaban a realizar as sesións plenarias do congreso. Acababamos de multiplicar por dez a esperanza de asistencia. Tamén multiplicamos por cen os nervos e a preocupación. ¿Que dixo medo, coa de hospitais que hai?. (Viramos un moi grande mentres viñamos andando cara o centro de congresos)
Ás dúas e media fomos comer a un bar que hai en fronte ao palacio de congresos. Se a noite anterior tivéramos un camareta borde esta vez tocounos un moi agradable e que nos ofreceu un gazpacho e unhas xudias riquísimas. A cervexa, por desgraza, non era da "Estrella del Bierzo" senón que era a Estrella de Levante pero estaba boa.
Ás 3 e media Carmen e máis eu volvimos cara o centro de congresos para preparar a nosa "actuación"

Congreso Tecnoneet. Setembro 2006

¿Que onde se come o mellor marisco?

No Bierzo. Por suposto

Dos pementos, xa falaremos.

Estamos en Murcia terra de pementos. Os 2º mellores do mundo despois dos de O Bierzo. Antes de sair produciuse a primeira baixa na viaxe. Cristina do IES de Pastoriza non recibiu a autorización para asistir ao congreso de Teconeet

Para chegar a este primeiro congreso do curso 2006-2007 fixemos un percorrido moi interesante. Parecía que non queriamos deixar o mar. Impresionante sair de A Coruña e chegar a Barcelona seguindo todo o Cantábrico e despois os Pirineos. Voando por riba deles e sen axuda de ningún tipo de estimulante (Iberia non da nin auga). Chegar a Barcelona en avión é impresionante. Ves toda a cidade a vista de páxaro e recordas as olimpiadas, ves a Torre Agbar de Jean Nouvell, por certo Jean Nouvell presentara un proxecto para o novo Palacio de Congresos de A Coruña. A Torre Agbar pode gustar ou disgustar, pero a ninguén deixa indiferente. O palacio de congresos de Palexco non se ve.

Despois de varias horas de espera no Aeroporto de Barcelona collimos un pequeno avión que nos levou costeando ata Murcia. Como voabamos tan baixo era moito mellor que o Google Earth, Stellarium e ata que o Celestia xuntos (síntoo Xabier pero é así). Os que fixemos o bachalerato de antes das sucesivas reformas, distinguimos o Delta do Ebro, a cidade de Valencia e a Albufera, as Salinas, o estadio Rico Pérez de Alacante é a Manga do Mar Menor. O aeroporto de San Javier está situado en plena Manga e rodeado de toda a flota de cazas da aviación española. Chegaron as nosas maletas á cinta antes de que nos baixasemos do avión. Collimos dous taxis e 30 minutos de camiño ata chegar ao hotel de Murcia. O NH Rincón de Pepe está situado en pleno centro de Murcia ao lado da catedral. Despois de subir á habitación a deixar as maletas saímos dar unha volta para cear algo. Entramos nunha taberna e tomamos unha cañas cuns mexillóns picante cultivados en plena horta de Murcia. Estaban moi bos e tamén lles chamaban Tigres.

Como o cansanzo empezaba a chegar tomamos un café e volvimos para o hotel. Margarita necesitaba concentrarse e Carmen comprobar que o Neobook non ía dar problemas. Como algo falle na nosa presentación é capaz de "matar" ao autor do programa Neobook. Traemos 4 alternativas. Esperemos que algunha das 4 funcione. Senón Israel, que todo o pode, o solucionará.

Reunión en Lasarte. Visita ao Berritzeguneak

Arde la calle al sol de poniente,
hay tribus ocultas cerca del río
esperando que caiga la noche.
Hace falta valor, hace falta valor,
ven a la escuela de calor.

Calor, ía moita calor. Todos eramos xente do norte aínda que ningún de Bilbao. 35 graos no medio de montañas é demasiado calor. Despois de comer con 3 profesores e cos responsables Tic tanto da zona como de Gupúzcoa fomos tomar café a un caserio situado no alto dunha montaña buscando algo de fresco. Nada, máis calor. Queixábamonos todos, aínda que cando nos explicaron que este caserio, reconvertido en restaurante de Turismo rural era da familia de Edurne Pasabán e si ela subira ao Everest, nos podiamos aguantar o calor.
Fuximos buscando o aire acondicionado da furgoneta. E dirixímonos ao Berritzeguneak (Centros de apoyo a la formación e innovación educativa).
Victor Bermejo e José Orenga explicaronnos o funcionamento destes centros. Son como os nosos Cefores dotados da última tecnoloxía. Vimos o funcionamento dunha aula para video-conferencias. Explicáronnos o uso é a utilidade de dous portais de uso das Tic Elkarrekin.org e Elkarrekin.net . No primeiro deles aparece toda a información sobre cursos e actividades a realizar en Euskadi. Dentro destes cursos está uns gratuítos e en castelán sobre clic, Hot Potatoes, Pizarra digital,... en http://www.elkarrekin.org/elk/gela/indexC.html. En Elkarrekin.net aparecen diferentes proxectos que se están a realizar nestes momentos en euskadi. O proxecto sobre os Osiños de peluche existe en castelán en http://www.telar.org/telar/proyectos/ositos/ositos.htm, non operativo nestes momentos. Neste proxecto irmananse clases que intercambian osiños de peluche, ou outro xoguete suave, por correo postal. Logo o osiño envía ao seu lugar de orixe un diario por correo
electrónico, polo menos unha vez á semana, na que describe as súas aventuras, os lugares aos que foi, as cousas que fixo e viu. Este proxecto apunta a motivar a escritura brindando aos nenos un destinatario real. Eles escriben a súa mensaxe como se fosen o osiño visitante. Outro dos proxectos é o Atlas da diversidade.
Volvimos a criticar ás diferentes administracións. A última que tiñan en Euskadi era o envío masivo de impresoras aos centros. Impresoras que ninguén pedirá e que tiñan un coste de mantemento moi elevado.
Ás 5 e media da tarde deixamos Lasarte para ir en dirección a Bilbao. Como o único que medio era de Bilbao era eu, os outros "se rajaron" e quixeron ir directamente ao aeroporto a esperar polo avión que só saíu media hora tarde. As horas de espera pasáronse entre visitas ao Smoking Point, contemplar a Carmen Posadas (¡¡53 anos!!) e falar por teléfono. Despois dun vo de 50 minutos ás 9 e media estabamos en Santiago onde estaba a nosa espera os taxis para vir de volta a A Coruña.

Eskerrik asko Roberto
Eskerrik asko Victor
Eskerrik asko Juanjo
Eskerrik asko guztiak

Visita a Asteasu. O encontro

Camiñan ao meu rente moitos homes,

non os coñezo. Sonme estranos.
Pero ti, que te alcontras alá lonxe,
máis alá das sabanas e das illas,
coma un irmáu che falo.

O día 17 erguémonos as 7 e media da mañá porque ás 9 e cuarto tiñamos que estar no Colexio de Asteasu. Durante o almorzo e mentres que Sabino se queixaba de que botara en falta a súa cama, Elena e Mª Jesús se sentían privilexiadas polos detalles do hotel nas súas habitacións, empezamos a poñer en común toda a información recoletada na rede sobre o camiño que tiñamos que seguir para chegar a Asteasu. Esrael sacara a información de Repsol, eu de Via-Michelín, e non coincidían. Polo que o único que tiñamos claro e que tiñamos que saír de Donostia pola NI en dirección a Andoaín. Montamos no coche e descubrimos que o coche tiña un reloxio e que ao lado do reloxio había un ¡compás! que ía marcando en que dirección iamos. Cando dabamos unha curva pasaba de Sur a Sur-Leste ou a Norte. Non fomos capaces de descubrir cal podía ser a utilidade deste mecanismo.
Despois de perdernos un par de veces chegamos ao colexio con media hora de retraso. Este estaba colocado nun sitio espectacular. Entre montañas. No medio de prados e cunha edificación uniforme. Sen casas alpinas nin porches con alpendres adosados. Estaba a nosa espera Roberto Suberbiola responsable Tic do centro.
Diante dun café e sentados nuns pupitres de 4º empezamos a traballar. Explicousenos que neste colexio traballaban sen libros dándolle un enfoque constructivista á súa práctica docente diaria. O 1º que descubrimos era que estabamos diante de mestres normais. Xente que non tiña á tecnoloxía comoa a panacea que soluciona todos os problemas. Xente que valoraba ter unha boa biblioteca no centro. Xente que valoraba o funcionamento dun laboratorio. Xente que tiñan os mesmos problemas que nos. Problemas coa administración, problemas co concello, problemas de falta de recoñecemento. Non estabamos diante de ningún "galactico" do ensino. Estabamos a falar cun mestre que diante de problemas concretos aplicaba solucións imaxinativas e baratas. Solucións que poden ser aplicables as nosas clases. Ensináronnos unha posible reutilización dunha cámara de video analóxica (unha Handycam de 8 mm) como proxector de opacos. Tamén vimos o sistema que utilizan para facer imaxes dos CD dos programas para telos instalados na rede e podemos utilizar sen ter a necesidade de introducir o CD. Falamos das diferencias entre as pizarras dixitais interactivas do simple proxector. Comentamos a importancia das mesmas dentro dunha clase pero discutimos tamén sobre a súa colocación, por parte dalgúns mestres, como cerne e solución para todos os problemas do ensino.
Nesta reunión estaban, tamén, Víctor Bermejo González responsable TIC de Guipuzcoa e por Juanjo responsable Tic da zona. Estes dous íannos recibir pola tarde no centro de Apoio á formación e innovación educativa de Lasarte.
Despois de máis dunha hora de debate moi fructifero pasamos a visitar as instalacións do centro. na aula de informática vimos unha colocación diferente dos monitores. Aquí falamos sobre a necesidade ou non das aulas de informática.
A continuación fomos visitar unha aula de 6º onde estaban a traballar cos TabletPc. Son uns ordenadores portátiles dun tamaño máis reducido que os nosos e aos cales se lles pode sacar a pantalla e utilizala como unha pizarra ou un caderno onde tomar notas manusctitas. Ten un sistema de recoñecemento de caracteres moi bó. ¡Ata recoñecía a miña letra!. Vimos a utilidade que lle dan a Ikasguay onde van recopilando recursos para utilizar co seu alumnado na aula ou na aula de informática.
Aínda non vos falei da calor.
Falando del, empezarei cando fale da tarde.

Visita a Asteasu. A viaxe

"... eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro..."

Era o día das Letras. Este ano non ía participar no cortexo cívico das letras pola Cidade Vella. Este ano, aproveitando o día non lectivo íamos acudira visitar un colexio público en Euskadi, iamos visitar o Colexio Pello Errota de Asteasu (Guipúzcoa). Este é un colexio no que, grazas a un acordo con Microsoft, tiñan a posibilidade experimentar cuns TabletPc.
Despois de ter que deixar fóra da viaxe a dúas persoas das que solicitaran realizar esta viaxe, Mª Jesús Abad de Ed. Infantil, Sabino do 2º ciclo, Ramón do 3º ciclo, Elena de lingua francesa, Amelia de lingua inglesa e máis eu, acompañados de Israel como representante da Fundación Amancio Ortega subimos nun avión con destino a Bilbao. Grande invento este dos avións. ¡¡35 minutos!! e xa estabamos en Bilbao. Coche e noutra hora xa estabamos en Donostia.
Moitas veces facemos e establecemos apriorismos. "Todo o norte é igual", "Bilbao é espantoso e sucio" "San Sebastián é precioso".
Con respecto ao primeiro é completamente falso. Non é igual todo o norte da península. Euskadi ten un respecto para todo o seu que xa quixeramos ter os galegos. En todo o recorrido que fixemos entre Bilbao e San Sebastián, non vimos ningún exemplo do feismo. Non descubrimos ningunha casa, habitada, a medio facer, non había casa rematadas con "ladrillo visto". A autoestrada, mala (tiñamos unha discusión no coche decidindo cal era peor e con máis curvas se a Autoestrada de Carballo, o tramo Vigo-Tui ou esta). A paisaxe preciosa. Chocaba ver todos os montes cheos de árbores, ningún tramo queimado, sen eucaliptos.
Sobre o segundo dos preconceitos, nesta viaxe non puidemos visitar Bilbao. Pero eu podo asegurarvos que é falso. Bilbao está preciosa. A transformación que sofreu desde que se construiu o Guggenheim é tremenda. Agora é unha cidade limpa, paseable e agradable. Hai anos cando os seguidores da Real acudían a San Mamés cantaban "que feo eres, Bilbao, Bilbao que feo eres" teñen que cambiar de letra.
Con respecto á 3ª afirmación é certa. Donostia é preciosa.
San Sebastián sábese bonita, San Sebastián non necesita novos Museos, Israel quería ver o Kursaal e quedou un pouco decepcionado. Paseando polo paseo de La Concha, se mirábamos para o mar, podiamos pensar que estabamos en Riazor ou no Orzán. Pero se nos dabamos a volta e contemplabamos os edificios e os palacios que bordean a Concha, non atopabamos nin a parte de atrás do Eusebio da Guarda, nin Facenda, nin o ambulatorio, nin, nin nin....
Será porque alí respectan o seu e non enchen a praia con edificios que tapan o sol.

Webquest Barcelona

Nas páxinas da asociación de Webquest de Cataluña están colgadas unha grande parte das intervencións sucedidas nas xornadas. Aparece, tamén, a conferencia inaugural de Montserrat del Pozo

Lectoescritura en Morelia. O gran día (2ª parte)

Encima de un Hormiguero

te voy a dejar sentada

a ver que carita pones

cuando te sientas picoteada

(Estribillo dunha canción no Karaoke do hotel)

Despois do subidón de pola mañá, e de todas as sensacións desatadas, chegou a calma. Nada mellor que unha boa tormenta para relaxarse. Empezou a caer o que non está nos escritos. Aínda que pareza que non, os mexicanos aínda que che digan "Ahorita mismo" e as cousas non cheguen nunca (se alguén ten algunha dúbida sobre este punto pode preguntarlle a Jose Carlos o que pasou co rato que solicitou para a súa exposición), o recinto estaba preparado para a chuvia. Era curioso caía a auga e o cabo de nada o chan estaba seco. Comimos o noso paquete de comida, hoxe tocaba unha ensalada de non se sabe que, un sandwich (picante) e unha mazá e preparámonos para a sesión da tarde. Nesta sesión, xa a última do congreso, ían participar dúas das ponentes que eu ía escoitar con maior interese.
A 1ª era a de Sue Thorne de Nova Zelanda "Aprendiendo a leer y escribir en Nova Zelanda" onde falou sobre a razón para que os nenos e as nenas do seu pais estean entre os mellores lectores do mundo. Explicounos que a escolarización no seu pais empeza aos 5 ou 6 anos. Presntounos 4 programas para realizar cos pais:

• PAFT: Os pais son os 1º mestres. É un programa de axuda aos pais para que axuden aos seus fillos. Está dirixido a pais e nais de nenos e nenas de 0 a 3 anos. Visítannos na casa. Controlan os problemas tempranos que podan aparecer nos nenos.
• HIPPY: É un programa para os nenos e as nenas de 4 e 5 anos para traballar os pais na casa 20 minutos ao día
• Book in Homes. Os nenos poden seleccionar libros para levar para casa. Este programa compleméntase coa visita ás escolas de famosos (deportistas, músicos, actores, novelistas,...)
• Picking up the pace: Con este programa pretenden mellorar a lectoescritura.

Cando a representante de Nova Zelanda subiu ao estrado Pirjo Sinko. A representante finesa intentou explicar a razón da situación de Finlandia no informe PISA. Empezou dun xeito moi simpático explicando que a razón non estaba só en que como estaba case todo o ano nevando a xente non tiña nada mellor que facer que estudiar. Contou entre risas que o que máis os contentaba era que estaban por riba de Suecia. (Estes nórdicos que parecen tan fríos parece que tamén teñen corazón, e que a rivalidade son é só cousa dos do sur e que é algo máis que o Depor contra o Celta). Xa na parte seria do seu discurso entrou nas posibles razóns do exito finés no informe Pisa.

• Iguladade de oportunidades para todos. Sen importar o lugar de residencia, a lingua ou a orixe
  
• Educación sostida con fondos públicos (Moi divertida a anecdota que contou sobre a incredubilidade dun mexicano cando lle explicou que os que non tiñan fillos tamén tiñan que pagar impostos para soster a gratuidade do ensino)
• A administración é flexible cos currículos
• A Educación básica é comprensiva e non selectiva.

O permiso de natalidade das nais e de un ou 2 anos e ningunha empresa pode contratar a unha nai con permiso.
Non existe a secundaria e o ensino básico dura 9 anos. Antes de primaria só hai un ano de pre-primaria. E antes os nenos e as nenas están a cargo doutras administracións con actividades tipo ludoteca.
Os principios básicos da educación en Finlandia son os seguintes:

• Un profesorado moi valorado e con gran consideración social.
• Concepción socio-constructivista da educación
• Apoios individuais aos nenos e as nenas
• Aprender para a vida non para un exame

Cando rematou a charla de Pirjo Sinko empezou a ceremonia de clausura pasamos á ceremonia de clausura onde os representante s de Albacete recolleron o testigo de Morelia para celebrar o ano que ven un congreso sobre a paz. Actuaron uns childrens (como diría Mosquera) e deuse por clausurado o congreso.
E nós decidimos ir a celebralo. Volvimos ao centro histórico de Morelia onde ceamos nun restaurante que nos recomendara Eduardo o vicepresidente de Amei-Waece Los Juaninos restaurante maravilloso colocado xusto enfrente da catedral. Coindiu a nosa estancia no restaurante con que empezou o espectáculo do encendido das luces da catedral. As luces empézanse a acender pouco a pouco acompañadas, ese día, non sei se sempre, por música de Vangelis de 1492.
Ceamos moi ben e decidimos que a cervexa que máis nos gusta de México é a Modelo Especial. Uns cafes, outros tequilas e volta ao hotel onde tomamos (só algúns) outros tequilas reposados (Reposados os tequilas, non nós) e fomos para a cama. Ao día seguinte había que desandar o andado